Home Team Sponsoren Route contact Team Impres
Maandag 11 december 2006: We zijn weer veilig geland in Brussel, Belgie! Iedereen bedankt voor zijn of haar bijdrage of belangstelling, op welke manier dan ook!

Zondag 10 december 2006: Vandaag moeten we de Alfa inleveren in Banjul, zodat deze volgende week geveild kan worden! Het veiligdepot hebben we zaterdag al even bekeken, waar veel auto's van groep 2 stonden.
Omdat de auto nog helemaal vol lag met spullen, zijn we naar een klein dorpje gegaan waar we alles hebben uitgedeeld. Eerst alle medicijnen en verbandtrommel naar een ziekenhuis, vervolgens de slaapmatjes, gasstel met pannen, voedsel en dozen vol met van alles aan het hoofd van het dorpje.

Erik legt uit wat alles is

De kinderen in het dorpje verzamelden zich langzaam om ons heen. Ze hadden al wat biscuits gehad uit de voedselpakketten die we nog over hadden dus we maakten snel veel vrienden! Toen we begonnen met het uit de auto halen van alle spullen drongen de kinderen om de auto, het was een drukte van jewelste! Het dorp waar we waren had eigenlijk niet meer als een waterput, klein schoolgebouwtje en een ziekenhuisje. Stel je overigens bij dat alles niet teveel voor, het is meestal niet meer dan vier muren en een dak.

De kinderen aan onze hand
Kinderen dringen om de auto

Zaterdag 9 december 2006: We hebben bij ons hotel een paar Nederlanders ontmoet die de omgeving goed kennen dus daarmee gaan we vandaag op stap. Waren we net gewend aan de redelijk goeie asfaltwegen, gingen we weer de bush bush in!
Zo'n 30 kilometer van Banjul zijn we bij een man geweest die allerlei slangen had en er veel van wist. Naast een grote pyton behoorde ook een Pelikaan tot zijn kleine dierentuin!

Een Pelikaan

Vrijdag 8 december 2006: Vandaag worden we toegesproken door de vice-president van Banjul, alleen kon hij er zelf niet bijzijn. Gelukkig werd hij vervangen door een delegatie van andere hoge piefen dus konden we ons certificaat alsnog ontvangen :)
Wij noemen het certificaat ook wel "the puthole dodger"! Vanaf nu, als er goed gestuurd moet worden, vraag het aan deze experts! :)

Vanaf nu gaan wij flink relaxen hier want het is hier erg mooi en er is genoeg strand!

Prachtige stranden en lekker weer

Donderdag 7 december 2006: Vanochtend weer later vertrokken dan gepland en omdat deze groep graag tijd verliest moest iedereen nog een foto maken van het officiele Parijs-Dakar bord terwijl we net weg wilde rijden...

Eindelijk op weg, in colonne met de donanier in een auto voorop. Deze doanier moet bijhouden of er geen auto's verkocht worden in Senegal dus telkens werden de auto's geteld als hij stopte. Als hij klaar was met tellen zou hij de groep weer inhalen alleen werd hij vervoert in een jeep die niet al te snel is...
Je voelt 'm wel aankomen, op een gegeven moment was de helft van de groep voorop weg en de rest reed achter de jeep met doanier.. Het mooie was nu, dat de voorste groep voorbij een grenspost reed (waarvan er wel meerdere waren door Senegal) en dat de achterste groep bij de grenspost moest wachten om de gehele groep te registreren bij elke post. Dit kostte dus belachelijk veel tijd want we misten zo'n 10 auto's die ook geregistreerd moesten worden! Na veeeel gezeik mochten we doorrijden en kwamen we uiteindelijk de voorste groep ook weer tegen.

We reden nu voorbij Koalack (heb even geen kaart bij de hand) en hier zou de puthole-weg beginnen.. Nou, dat hebben we geweten! Een zwetende Spencer en Erik in een te lage Alfa door kuilen van wel 2 meter breed en 40 cm diep! We werden door iedereen ingehaald en het afzien was begonnen... er leek geen eind aan te komen! 25 Km hebben we door putholes moeten rijden waarna we weer op een redelijk begaanbare weg kwamen! Gelukkig maar want we zaten inmiddels tot onze knieen in het zweet :)

De grensovergang volgde daarna en verliep erg soepel. Mede door een iemand van de organisatie. Na de grens kwam weer een belachelijke puthole-weg, dit keer in het donker maar gelukkig was dit klusje te klaren voor onze puthole-master Alfa :)

Toen de boot! Oh! Ellende met de boot! We konden niet mee met de eerste lichting dus zouden we volgens de boot-mannen een half uurtje moeten wachten op de volgende. Dat halve uurtje werd al snel 2 en een half uur dus de eerste begonnen rond 12 uur 's nachts al in slaap te vallen..

Een overvolle ferry naar Banjul

Gelukkig kwam de boot nog terug en konden we er ook nog 's op en kregen we aan de overkant een politie-escorte langs een aantal hotels. Relaxed!
De tegemoet komende auto's moesten ook nog 's aan de kant omdat wij er in colonne aankwamen! Zo hoort het! Neerbuigend voor die Alfa (en de rest)!

We zijn dus in Banjul aangekomen en hebben de trip van meer dan 7000 overleefd! Omdat vandaag het einde van de trip is willen we iedereen bedanken voor de support! Alle sponsoren, familie en vrienden, BEDANKT!

Woensdag 6 december 2006: Vannacht lekker geslapen in een huisje van camping Lac Rose! Lekker ontbijten met een fijn gezelschap van zo'n 400 wespen, een challenge opzich ;)

Al snel deze morgen zagen we de 2 jongens die opgepakt waren gister met auto ook aanwezig hier op Lac Rose! Ze moeten alleen morgen wel terug om hun paspoorten op te halen en daarbij te hopen dat ze niet alsnog de cel in moeten. Want ja, niks is zeker hier..

Vanmiddag zijn we naar het epicentrum van Dakar gegaan waar we de altijd aanwezige smog in reden. Hier zullen we tot 17:00 uur blijven en vervolgens weer teruggaan naar Lac Rose met een oude Landrover zonder dak.

Een stadsbus in Dakar

Morgen weer in colonne naar de grens van Gambia en op naar Banjul!

Dinsdag 5 december 2006: We zouden om 08:00 uur vertrekken vanaf de Zebrabar naar Dakar maar dit werd uiteindelijk 09:30 uur. Omdat we op tijd op waren gestaan konden we nog even ontbijten, wat goed voor elkaar was op deze camping!
Er werd besloten dat de lelijke eend nog even achter zou blijven, omdat ze die volledig uit elkaar hadden gehaald voor reparatie.

Toen we nog maar 80 kilometer op weg waren over de asfaltweg naar Dakar, stopten we bij een pompstation om te tanken. Omdat ze daar geen benzine hadden, ging de gids met een 8-tal auto's het kleine stadje in om daar benzine vandaan te halen.
Ondertussen had 1 auto, die geen achterruit meer had, het plan om een achterruit van een, wat een gestrandde auto leek, te halen en die bij hun erop te monteren.

Het eruithalen van de achterruit

Dit werd al door iedereen afgeraden omdat deze auto alleen een lekke band had en er zo slecht nog niet uitzag. Enfin, toch doorzetten maar want ja, het was toch zo'n mooie ruit!
Binnen 5 minuten was het al gebeurd.. de eigenaar en de gendarmerie (rijkspolitie, staat hoger dan de lokale politie) ter plekke! Ze konden direct instappen in een mooie Fiat politieauto alleen reed deze niet weg maar hebben ze daar wel een uur ingezeten.
Ondertussen konden wij niks doen dan wachten op de gids die met de gendarmerie moest gaan praten. Iemand die de situatie op dat moment probeerde te filmen (een echte ramptourist) werd ook direct meegenomen! Deze man kwam echter snel weer terug, alleen zonder filmpje natuurlijk..
Inmiddels was de gids weer terug die in overleg ging met de gendarmerie. Ook werd een lokale Zwitserse baas van een electriciteitsbedrijf aangesproken die toevallig de baas van de lokale politie kende. Deze werd gebeld om de zaak te sussen maar omdat de politie niet zoveel bevoegdheden heeft als de gendarmerie werd dit niks en zaten de jongens nog steeds in de Fiat.

Uiteindelijk besloot de eigenaar van de auto de aanklacht van diefstal in te trekken alleen was dit niet zo slim omdat nu het gerechtelijke proces van de gendarmerie in werking werd gezet.
Officieel duurt dit proces 20 dagen (!!) en zit je zolang vast in een cel van 5 bij 5 met nog eens 10 criminelen.. Nu moesten de jongens mee naar het bureau (inclusief onze gids) om het hoofd van de gendarmerie te spreken.
De rest van de groep die nu al 2,5 uur bij het pompstation was kon op dit moment doorrijden omdat we toch niks konden doen en er vanuit werd gegaan dat deze jongens ook in Dakar zouden komen alleen later.

De colonne kwam uiteindelijk aan op camping Lac Rose, zo'n 20 km van Dakar af en tevens de officiele finish van de Parijs-Dakar!

Maandag 4 december 2006: Een rustdag op de camping Zebrabar. In principe zouden we volgens het schema vandaag naar Dakar rijden maar omdat we 3 december pas zo laat aankwamen, eerst maar een dagje uitrusten.

De camping lag op een schiereiland met een klein strandje en zag er super uit! Een klein paradijs in het zanderige Afrika.

Uitzicht vanaf de uitkijktoren op de camping

Met een bootje zijn we naar de stad St.Louis gegaan om rond te kijken en cadeau's te kopen. De terugreis hebben we per taxi gedaan, omdat het bootje er 1,5 uur over deed.

's Avonds op de camping was er een heuse BBQ met vis, vlees en allerlei groente. Genieten weer: een lekker stukje vlees!

Zondag 3 december 2006: Goed geslapen in een hotel in Nouakchott en vroeg vertrokken (althans dat was de bedoeling) richting Senegal, de Zebrabar. De lelijke eenden hadden nog wat problemen en moesten eerst nog sleutelen zodat de gehele groep pas om 09:30 uur is vertrokken in plaats van 08:00 uur.

De eerste 100 kilometers waren over redelijk goed asfalt (los van de grote pot holes in de weg). De Suzuki jeep had veel problemen waardoor we heel veel stil hebben gestaan. De weg naar grensovergang Diama was niet te vinden zonder gids. We moesten absoluut niet de grens over bij Rosso, omdat mensen daar veel te veel zouden moeten betalen om de grens te mogen passeren.

We noemen het wel een weg, maar het was in feite een zandpad met ontzettend veel hobbels erin. Het was echter geen klein stukje over een zandpad, maar wel 100 kilometer! Het stof was overal waardoor iedereen een zeer slecht zicht had! Een groot voordeel van onze Alfa was dat wij airco hadden! Zo konden we als enige met de ramen dicht rijden en zaten we tevens lekker koel!

Door het stof van de voorgangers bijna geen zicht

Een grote pot hole van een meter diep werd een lelijke eend fataal: van alles afgebroken dus die werd achter een bus van een teamgenoot gehangen. Over deze weg werd ook nog steeds een Mercedes en de Suzuki jeep gesleept.

Na de 100 kilometer over dit rampzalige en moeilijk begaanbare pad kwam de grensovergang. Voor de officiele grens Mauritanie - Senegal, hebben we ruim 2 uur stilgestaan omdat we moesten wachten op de lelijke eend. Vervolgens kreeg de Suzuki nog meer pech, waardoor die op een hele bijzondere manier gesleept moest worden, namelijk met 1 achterwiel minder! De mensen in de groep die niet konden helpen reden door, om alvast bij de grensovergang alle papieren en stempels te regelen. Bij de grens zouden we dan weer wachten op de rest, om samen verder te gaan.

Eerst Mauritanie uit, waar we € 20,- in plaats van € 10,- moesten betalen omdat we volgens de grensbeambte het zondagavondtarief moesten betalen :). Nog geen 500 meter na deze grenspost, wat ook de nodige tijd heeft gekost, kwamen we bij een brug. Hier moest € 8,- voor worden betaald, anders konden we niet doorrijden. Na de brug kwamen we bij de grenspost van Senegal, waar wederom betaald moest worden en waar we weer stempels moesten halen. Inmiddels was het 3 uur 's nachts.

Na de doune van Senegal kregen we de escorte mee die ons door Senegal moet leiden. Dit doen ze omdat ze bang zijn dat oude auto's hier verkocht worden aan locals. In de voorste en achterste auto zat een escorte!
Nog eens 60 kilometer rijden vanaf de grens naar de Zebrabar, eerst over asfalt en vervolgens nog een stuk over een zandweggetje. Uiteindelijk waren we om 5 uur 's nachts pas op de prachtige camping, waar ze voor 70 man eten hadden bereid!

Tent opzetten en snel slapen na deze 20 uur durende trip!

Zaterdag 2 december 2006: Opgestaan om 07:00 uur om te gaan testen met de Alfa, waarmee we rond 08:00 uur moesten vertrekken! We hadden besloten om de gids met onze auto te laten rijden, omdat die het gebied en de ondergrond als geen ander kent en omdat de Alfa het laagst bij de grond staat.
Binnen 1,5 uur waren we de woestijn uit en de gids (dezelfde gids als gister) bracht ons weer naar exact dezelfde plek om de weg op te gaan naar Nouakchott, petje af daarvoor! Wederom snel de bandjes oppompen en de weg op naar onze volgende verblijfplaats!

Morgen vertrekken we in colonne naar de grens van Senegal, waar we 2 dagen zullen verblijven alvorens we naar Dakar vertrekken. Mobiele communicatie is tot dusver nog niet mogelijk, wellicht in Dakar weer.

Vrijdag 1 december 2006: Deze dag stond in het kader van de expeditie van Spencer en het met zon overgoten woestijnverhaal van Erik. We beginnen met het verhaal van Erik:

's Ochtends lekker uitslapen want iedereen is toch weg! Oh wat een feest! Dat is lang geleden!
Lang uitslapen betekend hier 10 uur 's ochtends omdat de tent dan het kookpunt bereikt...
Er was veel werk te verzetten voor mij deze dag, Spencer was weg, de auto was een puinhoop en verder moest het strand worden opgeruimd van alle aanwezige schelpdieren...

Drama dus, geen ene reet hier! Alleen de zee, het strand, de auto en een kleine miljard vliegen.. Ik heb ze geteld! Er zaten continue zo'n 20 kut vliegen op me. En dan kun je denken, gewoon negeren zoals een mede-strandbewoner (Joost, van de Escort) zei: "Heb je wel eens een koe in de wei zien staan?"
Ze kruipen dus ook in je neus en oorgaten... precies zoals op de foto's van die kleine kindertjes in Afrika zoals ze bij ons op de TV verschijnen.

Ik heb de hele dag dus zitten wachten in de vliegen, het was een enorme lange dag...

Expeditie van Spencer ging wat anders:
Donderdagavond rond 21:00 uur met de slecht Frans sprekende gids en 2 jongens van het Ford-team vertrokken naar Nouakchott voor het ophalen van 2 radiateuren. Na 2 kilometer gebaarde de gids ons om te draaien. Zo stonden we weer terug op het kamp waar bleek dat hij perse zelf wilde rijden want hij vondt het niet te doen om te communiceren met ons dus er werd gewisseld!

Na een uur of 2 hadden we de weg bereikt: op zich al een wonder want die woestijn lijkt echt overal op elkaar! We hadden een zeer goede gids die zowel 's nachts als overdag de weg wist! Even snel de banden oppompen en de weg op richting Nouakchott. Onderweg was het goed opletten want er reden slecht of niet verlichte vrachtwagens over de weg en zo nu en dan stond er een ezel of kameel op de weg te relaxen.
Na zo'n 150 kilometer rijden zijn we gestopt bij een nederzetting van een paar tenten om daar te slapen!
De gids had gezegd alleen een kussen en een slaapzak mee te nemen want er zouden matrassen aanwezig zijn: niet dus! Lekker op de grond geslapen en een heerlijk kort nachtje want om 07:00 uur moesten we weer vertrekken naar Nouakchott, om voor het einde van de dag terug te zijn in het kamp waar het oh-zo-prettig was.

Rond 11:00 uur waren we in Nouakchott, waar we bij ons volgende officiele verzamelpunt iemand van de organisatie troffen. Deze had al iemand voor ons geregeld die met ons meeging de 'stad' in om de materialen te regelen die we nodig hadden. Dit kostte echter zeer veel tijd want overal hadden ze wel iets, maar nergens een passende -of redelijk passende- radiateur. Ze waren lek, zwaar beschadigd of veel te groot (vrachtwagenformaat) dus het was moeilijk om het te vinden.

Uiteindelijk hadden we rond 14:00 uur de radiateur van de Alfa voor 4500 Mauritaanse roebels (= € 15,-) laten repareren en hadden we voor de Ford een andere radiateur gevonden! De reparatie zag er op zich goed uit maar voor de zekerheid toch maar een extra radiateur meegenomen. Snel terug naar het kamp!

Rond 18:00 uur waren we weer in het kamp waar we als helden werden ontvangen :) Snel aan de slag en monteren dat spul! De radiateur zat er vrij snel in, alleen toen de rest van de voorkant nog.

De voorkant uit elkaar voor het vervangen van de radiateur

De radiateur gevuld met drinkwater (het koelwater was op) en testen maar! De kachel werd niet warm, de temperatuur bleef oplopen en de ventilator sloeg niet aan! Al met al werden deze problemen veroorzaakt door lucht in het koelsysteem dus Erik gaf er een flinke trap tegen aan en voila: alles werkte weer als een zonnetje!

Uiteindelijk hadden we rond 23:00 de auto weer redelijk in elkaar, met alleen wel zo'n 20 bouten over en een motorkap die niet meer dicht wilde. Stukje ductape erop en rijden maar!

Donderdag 30 november 2006: Vandaag is de 2e dag door de woestijn. Omdat we met een redelijk grote groep gaan loopt het vertrek wat moeizaam en gaan we rond 9 uur pas weg.
Direct door het zand crossen en via een wat middelmatige stenen "weg" reden we in colonne door de woestijn. De eerste grote beproeving kwam dichterbij omdat we de auto's voor ons gas zagen geven. In de 2 dus maar en ook vol gas er doorheen! Wat we alleen niet zagen was een mooie hobbel midden in het zand… zoals echte professionals vliegen, zo vlogen wij netjes met de neus in het zand en konden we de schade maar weer eens gaan bekijken.
Kap open en een mooi stroompje groen water had zijn weg gevonden naar het zand. De radiateur had het begeven op zijn plastieken schokbreker dus het koelwater gutste daar het lek uit.
Inmiddels waren de andere groepgenoten al ter plekke om te assisteren dus werd direct begonnen met het dichten van het lek. Eerst werd de plastieken schokbreker weer teruggezet met een tie-wrap en vastgelijmd en vervolgens werd er een pakking aangebracht.
Nu moet deze pakking een uur drogen maarja, zoveel tijd was ons niet gegund en na een half uur wachten probeerde we de motor weer eens te starten. De reparatie was mislukt en het sleeptouw werd erbij gepakt om de Alfa zo'n 120 kilometer het zand door te slepen.

Met af en toe veel moeite werden we door het zand gesleept waar we na zo'n 50 kilometer een stilstaande Ford Escort (Deze Ford had gister dus een steen geraakt waarbij zijn fan en radiateur waren beschadigd.) tegenkwamen. Hij was zoals vermoed overkookt en het kokende water kwam netjes naar boven toen het koelwater dopje werd losgedraaid.
Wij zijn vervolgens verder gereden (gesleept) omdat we maar maximaal 50 km/h konden. Een klein stukje verder ontdekte chef-monteur Erik dat zijn portier niet goed dicht wilde. Na een korte inspectie zagen we ook waarom: het gehele imperiaal was afgebroken op 2 punten en zwaar verbogen waardoor deze schuin op het dak zat. Kortom: balen! Alle spullen eruit, in de kofferbak proppen, bak eraf slopen en door!

Klein defect aan bakconstructie

Even later werden we weer ingehaald door de gehele groep maar dit maal zonder Escort! Deze hadden ze achtergelaten, zo'n 50 kilometer voor het kamp waarbij de Renault Espace bij ze was gebleven.

Goed, eenmaal aangekomen in het kamp werd overlegd wat we nu verder zouden doen. Het was nu ongeveer 17 uur 's middags en er werd besloten om met 1 auto een verkorte route door de woestijn de rijden (zo'n 40 km) en naar Noachott (nog eens 240 km over de weg) te gaan, totaal zo'n 280 kilometer volgens de gidsen.
Rond 20 uur werd er met 1 auto en 4 personen (inclusief gids) vertrokken richting Noachott en Spencer was bij ons de gelukkige (kop of munt) om mee op expeditie te gaan.
De hele expeditie werd opgezet om onderdelen te halen voor de Alfa en voor de Ford. Het plan was om de volgende dag rond 16 uur weer terug te zijn in het kamp om te repareren.

Laten we hopen dat de two-wheel-drive het haalt door de woestijn en naar Noachott (en weer terug) zodat we kunnen beginnen met de reparatie.

Woensdag 29 november 2006: We zijn rond 09:30 uur vertrokken van de camping in Nouadibou. Onze platen waren gefixed maar de auto was nog steeds erg laag. Volgeladen met 20 stokbroden en veel water gingen we op pad!

Het duurde een lange tijd voordat we de 'stad' uit waren omdat een van onze mede equippes nog moest tanken en boodschappen moest doen.

Na een kilometer of 50 van de camping gingen we de weg af de woestijn in en direct was het feest! Na 12 kilometer hebben we de beschermplaat onder onze brandstoftank achter moeten laten omdat deze deels geraakt was en niet meer ter plekke te repareren. Dan maar zonder!

Inmiddels hadden we onderweg de antenne van ons 27 MC bakkie weer geďnstalleerd met ductape. Deze was verwijderd omdat je er niet mee over de grens van Mauritanie mag rijden. De vier dagen in de woestijn is dit ons enige communicatiemiddel met de andere teams.

De eerste kilometers in de woestijn waren vrij verhard, waardoor we weliswaar rustig maar gestaag voorwaarts konden! Echter de beschermplaat onder de motor bleek niet van hetzelfde materiaal als de rotsen dus verboog hier en daar het een en ander. Een paar stoffige kilometers verder raakten we voor het eerst vast in het zand. Gelukkig was onze heldhaftige teamgenoot met de Samurai Jeep snel ter plaatse om ons vakkundig los te trekken!

De weg vervolgde waar we ook een andere ploeg tegenkwamen. De ploegen bestonden uit 5 teams met per ploeg 1 gids. Een Belgische medestrijder kreeg serieuze pech waardoor deze grote 4x4 jeep gesleept moest worden naar het kamp en een mede-equipe terugmoest (+/- 80 km) om een specifiek onderdeel op te halen. Op het moment van schrijven is het 21:00 uur en zijn ze nog niet terug. Het is ook sinds 1,5 uur gigantisch donker.

Samen met een deel van de andere ploeg hebben we onze barre tocht voortgezet door het woeste zand, de onverbiddelijke rotspartijen en meer onraad. De ene na de andere lage auto, maar zo nu en dan ook de 4x4's raakten vast in de stukken mul zand. Met man en macht is er een aantal keren gegraven en gesleept, wat de nodige sleepkabels heeft gekost. Vervolgens werd toch besloten om wat harder door de zandheuvels te beuken, oftewel: plankgas en met zo'n 80 a 90 km per uur er doorheen scheuren. Halverwege dit geweldige avontuur moest de gids even bedenken waar we ook alweer langs moesten. Even voor de beeldvorming: de gids heeft geen GPS maar doet alles uit de losse pols! Uiteindelijk hebben we het juiste pad gevonden, op weg naar het eerste kamp.

Een kilometer of 10 voor het kamp hoorden we iets over de grond slepen, na een stukje enorm hard beuken door het zand. Onze uitlaat bleek deels los te hangen, maar met een potkrik en een handige Erik hing deze zo weer in zijn rubber!

Chef-monteur Erik fixed de heilige uitlaat

Onze teamgenoten met de Escort hadden minder geluk: ze kwamen met zo'n 40/50 km per uur de berg op en beukten tegen een enorme steen aan, met als gevolg dat hun radiateur lekte en de ventilator tegen de motor drukte. Ook de Escort ook aan de sleepkabel (de Belgische jeep werd immers ook nog gesleept) en verder naar het kamp om e.e.a. te fixen.

Onze Alfa staat als een rots in de branding en is als een vuurtoren voor iedereen. Een baken van veiligheid! Morgen beuken we verder door al deze ellende met de hoop dat we de tweede overnachtingsplaats halen.

Dinsdag 28-11-2006: Een rustdag op camping ABBA in Nouadibou. Veel teams vertrekken vandaag al de woestijn in met een gids, om de woestijn een dag langer mee te maken. Voor ons een mooie gelegenheid om de beschermplaten onder onze auto te laten hermonteren en fixen, want die hadden door onze 'lancering' in Spanje een behoorlijke opdonder gehad.

Na een uurtje zoeken kwamen we bij een pompstation waar we een engels sprekende Marokkaan tegenkwamen. Hij wou wel voor ons uitrijden en heeft ons een 'garagebedrijf' getoond. Het garagebedrijf bestond uit een stapel stenen met een houten dakje erop en in de garage paste 1,5 auto. Daarnaast hadden ze nog een opslag van 2 bij 4 meter, helemaal volgestopt met allerlei onderdelen.

Communiceren met die gasten is lastig omdat bijna niemand hier engels spreekt maar met deze Marokkaanse tolk erbij ging het prima. Ze hadden geen brug maar dat is hier geen enkel probleem want ze krikken de auto op, leggen er wat stenen onder en voila: een ideale en veilige werksituatie.

Na de demontage van een van de platen en de voorbumper, eerst maar eens met een grote hamer erop los rammen om e.e.a. weer op zijn plaats te krijgen. Na heel wat uurtjes prutsen met de hamer, een lasapparaat op gas en wat los gereedschap zat alles weer op z'n plek. Inmiddels waren we ruim 4 uur later en hadden we al die tijd naast de auto op een steen gezeten. De straat is onvoorstelbaar (zie ook foto's): er lopen geiten, er staan oude autowrakken en overal gebeurd wel iets. Hier een daar een winkeltje met stokbroden (en zo'n honderd vliegen) en overal in deze straat auto-onderdelen.

Lassen, slijpen en ander geneuzel

Toen alles weer gemonteerd was nodigde de garagehouder (die zelf het meeste laswerk had gedaan) ons uit om mee te eten. Wij hebben hiervoor bedankt want we wilden graag verder omdat we de auto nog moesten repacken voor de woestijntrip die morgen begint! De garagehouder rekende uit hoeveel hij van ons kreeg en kwam op 25. Dus wij geven hem 25 euro en bedankten hem voor het goeie werk, want alles zag er prima uit. Echter toen we weg wouden rijden kwam hij naar ons toe met de mededeling dat hij zich vergist had met rekenen, het moest 50 euro zijn! Nou ja, dan maar 50 euro want dat is alsnog niet veel voor 2 man die een uur of 4 eraan gewerkt hebben plus allerlei losse materialen en gas voor het lasapparaat.

Morgen vertrekken we om 08:00 uur, samen met zes andere teams de woestijn in richting Nouakchott. Die trip duurt als het goed is vier dagen, waarna de grensoversteek in colonne naar Senegal plaatsvindt. The captain says: may the goats be with us!

Maandag 27-11-2006: Vanochtend zijn we op tijd vertrokken uit Dakhla, onderweg naar Nouadibou in Mauritanie. De eerste 400 km waren door Marokko en over de wegen die we gewend waren: geen enkel probleem.

De grensovergang van Marokko hadden we om 13.15 uur al bereikt maar de mensen daar gingen net pauze houden tot 15.00 uur. Wachten dus.

Nadat de meesten doorgang hadden gevonden mochten we de grens over: direct hield de weg op, allemaal zand en een stenen pad volgde. In eerste instantie reden we achter een groepje aan zonder gids en reden de meesten zich dan ook vast in het mulle zand. Zo ook wij uiteindelijk. Gelukkig was het team met de Samurai Jeep in de buurt en hadden die, nadat ze zelf ook vast hadden gezeten, ons snel weer los. Een einde bij ons vandaan, ergens over een heuvel, zagen we opeens andere barrels rijden, die we uiteindelijk hebben gevolgd en we kwamen bij de grensovergang naar Mauritanie. Hokjes gemaakt van oud hout en karton en 3 campîngbedden, daar zaten de douaniers. Ze vroegen na het controleren van onze papieren, om een presentje. De sigaretten die we gekocht hadden hoefden ze niet: liever een mobieltje.

Na uiteindelijk in totaal 5 uur te hebben gedaan over de grensovergang van Marokko naar Mauritanie reden we dan eindelijk het land in, waar ook weer goede wegen liggen. Een gids in een ouroude Peugeot leidde ons naar de huidige verblijfplaats: camping ABBA. Gelukkig zagen we een gigantische puthole op tijd, anders had onze Alfa er nu waarschijnlijk net zo bij gelegen als de andere uitgebrande autowrakken in de berm. Daarnaast lopen er veel kamelen vlak langs de weg.

Morgen gaan we de platen onder de auto fixen, omdat die dus behoorlijk verbogen waren. Overmorgen vertrekken we richting Nouakchott. Dit is waarschijnlijk het laatste bericht deze week, we hebben hier geen ontvangst.

Zondag 26-11-2006: De rustdag. We zijn behoorlijk moe geworden van onze vorige rustdag dus deze dag komt goed uit! Weer een dag in dit prachtige oord waar zoveel te doen is!

Erik aan het verbranden

Vandaag de tent uitgeprobeerd! Uitklappen in 2 seconden! Jahoor! Wat een mooie tent! Inklappen... hmmm, toch niet zo'n mooie tent? Even een half uurtje prutsen, handleiding doorlezen, nog 's proberen. Wat bedoelen ze toch met die plaatjes in de beschrijving!?
Ah! Nog meer mensen met zo'n tent! Zij hadden voor die tijd al een filmpje op internet bekeken en konden het dus zo uitleggen! Al met al, een hele mooie tent! Bedankt pa en ma!

Vandaag gaan we re-packen, aangezien onze Alfa het allemaal zonder problemen afgaat en we geen reparaties hoeven uit te voeren :)

Morgen de grens dus over en zal het ook moeilijker worden om te communiceren. We doen ons best!

Zaterdag 25-11-2006: Vandaag was dus onze pre-rustdag omdat we een dag eerder waren dan de rest.
We zitten aan de kust met veel wind! Een perfecte locatie om te kitesurfen en dat is dus ook wat we zagen onderweg. Dakhla moet ook de kite-hoofdstad worden van de wereld omdat dat zo perfect kan hier, hoorden we.

Omdat er in Dakhla verder weinig te doen is en we onze kite-spullen vergeten zijn hebben we ons dus maar aan het strand gezet om 's lekker uit te rusten :)
Lekker windje, lekkere zon, lekker slapen! Maw, Erik is mooi verbrand en Spencer heeft ook een paar mooie plekjes wat toch wel lijkt op 32 graden in de zon!

Verder kwamen rond 17 uur de eerste teams binnendruppelen en zo rond 23 uur 's avonds waren de meeste teams binnen. Er zullen vast nog wel teams missen die morgen aankomen maargoed, die zien we dan wel weer.. of niet :P

Vrijdag 24-11-2006: De volgende morgen om 9 uur weg richting Dakhla, een trip van 600 km door nog meer (saaie en eentonige) woestijngebieden. Zo nu en dan reden we langs de kust, waar af en toe een gestrand schip op het strand lag. De omgeving was vrijwel overal hetzelfde: veel zand, veel rotsen en allerlei woestijnbegroeiingen. Onderweg hebben we nog wat overstekende kamelen gefotografeerd maar ook iemand die in een kleine pickup 4 kamelen vervoerde, ongelovelijk!

Rond 17:00 uur waren we vrijdagmiddag in Dakhla, waar camping Moussafir een officiele verzamelplaats is. In plaats van kamperen hebben we een luxe kamer gehuurd, met alleen een campingmatrasje erin. Comfort tot en met dus maar daar is de prijs ook naar: € 3,- per nacht per persoon voor dit paleis!

Een luxe kamer

Zaterdag en zondag zijn nog rustdagen en als het goed is komt zaterdagavond de rest van de groep aan.

Maandag vertrekken we in colonne samen met de rest van de groep richting de grens van Mauritanie, om naar Nouadibou te rijden.

De ongelode benzine (euro 95) is hier al zes maand uitverkocht. Dat wordt dus super tanken, lekker roken en net als een echte arabier de woestijn door!

Donderdag 23-11-2006: Donderdagmorgen zijn we op tijd vertrokken naar Laayoune, een trip van 700 km door de westelijke sahara, over redelijke asfaltwegen. Hoewel wegen...er was maar 1 weg door Marokko en dat is deze 1,5/2 baans brede 'weg'. Er waren wat stukken opgebroken, waar we dan over een soort noodweg moesten. Dat was een kwestie van de grootste gaten ontwijken, niet echt goed voor de auto dus! Maar onze dappere Alfa heeft zich er probleemloos doorheen geslagen en voor het schemer stonden we in Laayoune, waar we weer een mooi hotel gevonden hadden.

In Laayoune hebben we de auto nog een keer volgegooid met Euro 95 loodvrij. In het hotel konden we de magnetron gebruiken, om ons maaltijdpakket op te warmen.

Woensdag 22-11-2006: Vanochtend lekker uitgeslapen tot 12 uur en vertrokken richting Agadir. Deze route is erg indrukwekkend waar je door veel bergen heen rijdt. We hebben netjes 80 a 90 gereden en de Alfa loopt daarom (je gelooft het niet), een krankzinnige 1 op 14!

Spencer en Erik
Het plan is om naar Dakhla te rijden en daar vrijdag aan te komen. Daar kunnen we dan in alle rust wat tentoefeningen doen want we moeten de tent in de aangegeven 2 seconden kunnen opzetten in case of a desert storm :)
We zullen hier ook op de rest wachten en in de tussentijd van het strand genieten.

We volgen hier ook de verkiezingen trouwens! 45% Opkomst is magertjes! Als jullie straks even doorgeven wat voor kabinet we krijgen dan kunnen we ons nog even over een eventuele terugreis beraden :P
Dinsdag 21-11-2006: Vanochtend om 08:00 uur vertrokken uit ons hotel in Sotogrande, Zuid-Spanje. Vanuit Algeciras op de boot naar Ceuta (Sebta) in Afrika. De grens over duurde een half uurtje, wat formulieren invullen en we konden weer verder! Indrukwekkend om alle vluchtelingen te zien staan om met hun spullen de grens te passeren.

Vanaf de grens kozen we voor de Atlantic Route langs de kust (dus niet langs Fes), maar richting Tanger, Rabat, Casablanca en Marrakech! Op de snelweg om de 20 km politie met lasergun, fanatiek aan het controleren! We hebben, zelfs in Nederland, nog nooit zoveel controles gezien op zo'n kort stukje. Daardoor is ons verbruik astronomisch afgenomen tot een fantastische 1 op 9/1 op 10! Een wereldprestatie van deze legendarische Alfa!

We wilden aanvankelijk in Cassablanca een hotel zoeken maar dat bleek moeilijker dan gedacht. Het verkeer is onvoorstelbaar: de ringweg telt 4 of 5 banen maar in werkelijkheid zijn het maar 3 banen, het is maar net wat de taxi's ervan maken. Iedereen rijdt schots en scheef naast, tussen, voor en langs elkaar, met daarbij ook nog eens onverlichte brommers en paard en wagen! (Of ezel en wagen). Het resultaat: een grote chaos oude Mercedessen, andere barrels die nog ouder en slechter zijn als onze Alfa en die rijden daar met minstens 8 passagiers in een Fiat Uno! (Die weer als taxi gebruikt wordt). Nog iets leuks: als de meeste auto's remmen, gaan de mooiste lichtjes branden. Helaas kunnen we daarvan geen foto laten zien.

We hoeven morgen pas in Marrakech te zijn, maar zijn zojuist aangekomen! Morgen dus lekker uitslapen, de auto opruimen en donderdag door naar Agadir met de rest mee.
Maandag 20-11-2006: Een rustige dag vandaag. Alhoewel...rustig was het niet. We zijn druk op zoek gegaan naar een garage die onze oliekoeler kon repareren. Uiteindelijk kwamen we terecht bij een radiatorspecialist die er de metaalzaag in zette.



Na een uur of 4 prutsen, demontage van de bumper enz. deed alles het weer!
Resultaat: we kunnen weer verder. Ze hebben zelfs de olie netjes bijgevuld! Voor slechts 70 euri weer voor elkaar.
Zondag 19-11-2006: Naar zuid-spanje. Vandaag zijn we via madrid naar sotogrande gereden.
Het liep allemaal op rolletjes totdat we 100 meter voor ons hotel op een drempel stuitten.
Doordat we hier "iets" te hard overheen reden klapte de oliekoeler op de drempel waardoor ie ging lekken. Zwaarbalen.nl!

De auto haalt ongeveer 1 op 7:( We hebben tot nu toe al voor ongeveer 750 euro getankt!
Ondanks alles zijn we toch de koplopers met een dag voorsprong.
Zaterdag 18-11-2006: De start! Vandaag is de derde ploeg auto's van de Amsterdam - Dakar Challenge van start gegaan. We vertrokken om 8 uur 's ochtends vanuit Zwolle. Even buiten zwolle begonnen de problemen al. Een van de belangrijkste dingen, de radio, viel uit doordat de zekering was doorgebrand. Nadat deze was vervangen werd de reis naar amsterdam vervolgd.

Tijdens de eerste etappe hebben we door de routebeschrijving van de tomtom iedereen 4 keer opnieuw moeten inhalen. Onderweg deed de verwarming raar. Er bleek een draadje van de verwarming los te zitten. Even vastgeplakt met ducktape en klaar is kees. Vandaag willen we doorrijden tot aan de spaanse grens.
Het laatste nieuws: De Dakar auto is weer gerepareerd en gaat weer als de brandweer! Wij bedanken Munsterhuis voor de snelle en goede service!
DE START: zaterdag 18 november vertrekken we om 11:00 uur uit Amsterdam, vanaf de NDSM werf (www.ndsm.nl). Alle belangstellenden zijn daar van harte welkom!

Inmiddels zitten er grote lampen op het dak, is er geen stickerplekje meer over (Bedankt Marcel van Automotief!) en zijn we erg druk met de laatste voorbereidingen.


We verwelkomen bovendien wederom nieuwe sponsoren: Comma PR-en tekstproducties, de KWT Group uit Biddinghuizen, gewoonbiel uit Zwolle, Hultink Auto's uit Nieuwleusen, Interfloor uit Zwartsluis en Books Unlimited uit Zwolle!
Impres Internet Groep doet voor het goede doel mee met de Amsterdam-Dakar Challenge 2006.
In november vertrekken Erik Wijdemans & Spencer Roozeboom met een 'barrel' van maximaal € 500,- naar Dakar in Afrika. Een route van 6800 km, een oude auto en veel plezier met 1 doel: het brengen van sponsorgeld voor het steunen van een tweetal doelen in Gambia.
Klik hier voor de gesteunde doelen.

Donateur of sponsor worden? Kijk op onze sponsorpagina.